{"id":32043,"date":"2025-11-01T15:00:54","date_gmt":"2025-11-01T14:00:54","guid":{"rendered":"https:\/\/www.telescoop.nl\/?post_type=product&p=32043"},"modified":"2026-10-28T09:38:13","modified_gmt":"2026-10-28T08:38:13","slug":"bresser-messier-150-1200-newton-hexafoc-goto","status":"publish","type":"product","link":"https:\/\/www.telescoop.nl\/en\/bresser-messier-150-1200-newton-hexafoc-goto\/","title":{"rendered":"Bresser Messier 150\/1200 Newton Hexafoc GoTo"},"content":{"rendered":"

De Messier 150\/1200 Hexafoc GoTo is een Newton-reflector met een spiegel van 150 mm en een brandpuntsafstand van 1200 mm (f\/8) op de EXOS-2 GoTo, een Duitse equatoriale montering die met servomotoren en een StarTracker-handbox objecten opzoekt en volgt. De buis van 112 cm heeft een 2,5 inch Hexafoc-scherpsteller met een 2 inch oculairadapter en een 1,25 inch adapter met T2-draad voor een camera. In de GoTo-reeks van de Messier-Newtons van Bresser is dit de uitvoering met het langste brandpunt bij 150 mm opening, gebouwd voor maan, planeten en dubbelsterren op 120 tot 200x. Op dezelfde montering staat ook de Messier 150\/750 Hexafoc GoTo<\/a> met een kortere buis van 69 cm voor nevels in een breder beeld; deze 150\/1200 zet daar een kleinere vangspiegel (45 tegenover 55 mm) en een collimatie die minder nauw luistert tegenover. Hoe een equatoriale montering werkt staat in Tripods and mounts explained<\/a>.<\/p>\n\n\n

Wat zie je door de Messier 150\/1200 GoTo?<\/h2>\n\n\n
\n
\n
\"Bresser<\/figure>\n\n<\/div>\n\n\n
\n

Maan: met het 26 mm oculair (46x) staat de hele maan in beeld; met een 10 mm oculair (120x) vult een deel van de maan het beeld, met kraterketens, de centrale bergtoppen in grote kraters en de rillen langs de maanzee\u00ebn. Jupiter: de twee donkere hoofdbanden met kleurverschil, de vier grote manen en hun schaduw op de planeet tijdens een overgang, op rustige nachten bij 120 tot 150x de Grote Rode Vlek. Saturnus: de ring los van de planeet, de Cassini-scheiding op goede nachten, en naast Titan nog een paar kleinere manen als zwakke puntjes. Mars: rond een oppositie de witte poolkap en donkere vlakken op de oranje schijf. Dubbelsterren: Albireo oranje en blauw, de dubbele dubbelster in de Lier bij 120x in vier sterren gescheiden. Deep-sky: de Ringnevel in de Lier als klein grijs rondje met een donker midden, de Orionnevel met het Trapezium, bolhoop M13 met losse sterren tot halverwege de kern, en vanaf een donkere plek de Andromedanevel als ovale vlek. Met het 26 mm oculair zie je ongeveer 1,1 graad hemel, ruim twee keer de maan; de Pleiaden passen daar niet helemaal in. Nevels en stelsels zie je met het oog in grijstinten, niet in kleur. Vanuit een stad of dorp met straatverlichting blijven maan, planeten, dubbelsterren en sterrenhopen over; nevels en stelsels vragen een donkere plek. De montering volgt de hemel, zodat Jupiter bij 150x minutenlang in beeld blijft. De hoogste zinvolle vergroting is ongeveer 300x; door de lucht boven Nederland en Belgi\u00eb is 150 tot 200x in de praktijk de grens. Wat je per object kunt verwachten staat in What do you see through a telescope?<\/a>, Jupiter through a telescope<\/a>, Saturn through a telescope<\/a> and The Moon through a telescope<\/a>.<\/p>\n\n\n

Overdag: met het meegeleverde objectief-zonnefilter v\u00f3\u00f3r op de buis zie je zonnevlekken en groepen vlekken die van dag tot dag verschuiven door de draaiing van de zon.<\/p>\n\n\n

Foto’s: een camera met T2-ring schroeft op de T2-draad van de 1,25 inch adapter. Bij 1200 mm brandpunt vult de maan een groot deel van een APS-C-sensor, en planeten film je met een planetencamera in het oculairgat. Voor nevels is f\/8 lichtzwak: belichtingen worden lang en vragen een autoguider op de ST-4-poort. Op de buisklem zit een camerahouder met 1\/4 inch draad voor een fotocamera met eigen lens. Hoe je een camera aansluit staat in Connecting camera to telescope<\/a>.<\/p>\n\n<\/div>\n\n<\/div>\n\n\n

Waarin verschilt de Messier 150\/1200 GoTo van andere GoTo-telescopen?<\/h2>\n\n\n